Wielki Exodus Europy Środkowo-Wschodniej [artykuł/bilans]

REKLAMA Display/12/hbo_watchmen-750-200
Fot. Markus Spiske / unsplash
3.8
(4)

Aż o 2,1 mln osób skurczyła się  od 2004 r. populacja krajów „nowej” Unii. Przez 16 lat 80,4 mln obywateli EWŚ wyjeżdżało do UE-15 w poszukiwaniu lepszego jutra. Efekt jest taki, że na migracjach biedniejszej części UE bogacą się majętni – demograficznie i ekonomicznie.

Istnieje kilka powodów migracji. Te najbardziej konieczne i pilne wynikają z prześladowania na tle etnicznym, religijnym, rasowym, politycznym i kulturowym. Zmuszają ludzi do opuszczenia ich kraju. Wojna lub zagrożenie konfliktem oraz prześladowania ze strony rządu także nie pozostawiają wyboru. W Europie ponad jedna czwartaOtwiera się w nowym oknie z 295,8 tys. osób ubiegających się o azyl, które uzyskały status ochrony w UE w 2019 r., pochodziła z ogarniętej wojną Syrii, a osoby z Afganistanu i Iraku były odpowiednio drugą i trzecią najliczniejszą grupą.

Jednocześnie, jeszcze większej liczby przyjezdnych można się spodziewać przez zmiany klimatyczne. Niektóre prognozy mówią nawet o 1 mld osób, które z powodu klęsk żywiołowych czy zaostrzonych ekstremalnych zjawisk pogodowych zmuszone będą zostać emigrantami środowiskowymi.

Liczba migrantów ekonomicznych na świecie sięgnęła w 2017 r. ok. 165 mln osób.

Do osobnej grupy czynników należą zmiany demograficzne i ekonomiczne. Szacuje się, że na całym świecie liczba migrantów ekonomicznych sięgnęła w 2017 r. blisko 165 mln osóbOtwiera się w nowym oknie.

REKLAMA

 

Standardy pracy, bezrobocie i ogólna kondycja gospodarki danego kraju to tzw. czynniki wypychające (ang. push factors). Są też i przyciągające (ang. pull factors), jak np. wyższe płace, lepsze możliwości zatrudnienia, wyższy standard życia i możliwości edukacyjne. Można się spodziewać, że tego właśnie oczekiwały miliony emigrantów z krajów „nowej” Unii, którzy lepszego jutra postanowili szukać w krajach starej UE.

Bilans i dynamika migracji

Od 2004 r., a więc największego rozszerzenia Unii Europejskiej, z krajów nowej Unii do krajów starej Unii emigrowało czasowo i na stałe niemal 80,4 mln obywateli. Oznacza to, że ponad połowa populacji Europy Środkowo-Wschodniej przynajmniej przez krótki czas mieszkała w Zachodniej części Wspólnoty (52,2 proc. ogółu populacji EU-13).

Dla porównania, odsetek obywateli, którzy wyjechali z krajów starej UE do UE-13 stanowił zaledwie 0,51 proc. całej populacji piętnastki UE. Dzięki masowym migracjom populacja starej Unii, która jest liczebniejsza – średnio w latach 2004-2019 to 425 mln – w ciągu 16 lat zyskała przeciętnie 1,26 proc. dodatkowych mieszkańców. Rocznie to ponad 5,3 mln. W tym samym czasie w krajach nowej Unii dodatkowy przyrost obywateli z UE-15 w relacji do populacji EWŚ wyniósł zaledwie 0,11 proc., czyli 118 tys. W efekcie, o ile kraje nowej Unii z powodu migracji do UE-15 skurczyły się o 2,1 mln w porównaniu do 2004 r., o tyle stara Unia powiększyła się o 23,6 mln obywateli krajów UE-13.

 

Oceń publikację

Kliknij na gwiazdkę aby zagłosować

Średnia ocena 3.8 / 5. Liczba oddanych głosów 4

Nikt jeszcze nie głosował. Bądź pierwszy...

Ponieważ uznałeś ten post za przydatny...

Podążaj za nami...